Badanie fizyki pokazuje, że ciało swobodne do obracania zawsze będzie obracać się wokół swojego CG. W kategoriach aerodynamicznych matematyczna miara tendencji statków powietrznych do obracania się wokół jego CG nazywana jest „momentem”. Moment jest równy iloczynowi przyłożonej siły i odległości, w której siła jest przyłożona. (Ramię momentowe to odległość od punktu odniesienia — punkt odniesienia lub linia — do przyłożonej siły.) W przypadku obliczeń wagi i równowagi momenty są wyrażone jako odległość ramienia razy masa samolotu lub po prostu cala-funty.

Projektanci samolotów lokalizują pozycję do przodu i do tyłu CG jak najbliżej do 20-procentowego punktu średniego aerodynamicznego akordu (MAC). Jeśli linia ciągu przejdzie poziomo przez CG, nie spowoduje to skoku samolotu po zmianie mocy. Projektanci mają największą kontrolę nad wielkością i położeniem ogona; Celem jest, aby momenty (z powodu pchnięcia, przeciągania i podnoszenia) były jak najmniejsze, a przy odpowiednim położeniu ogona zrównoważyć statek powietrzny wzdłużnie pod kątem każdego stanu lotu.

Pilot nie ma bezpośredniej kontroli nad lokalizacją sił działających na statek powietrzny w locie, z wyjątkiem kontrolowania środka podnoszenia poprzez zmianę AOA – ale taka zmiana natychmiast wiąże się z zmianami w innych siłach.

Niektóre statki powietrzne podlegają zmianom w lokalizacji CG ze zmianami obciążenia; Urządzenia do przycinania (wypustki trymowania windy i regulowane stateczniki poziome) przeciwdziałają siłom utworzonym przez wypalanie paliwa oraz załadunek lub odciążenie pasażerów lub ładunku.