- 17.5.1 SRM i kontrola 5p
- 17.5.2 Plan
- 17.5.3 Samolot
- 17.5.4 Pilot
- 17.5.5 Pasażerowie
- 17.5.6 Programowanie
- 17.5.7 Postrzegaj, przetwórz, wykonaj (3P)
- 17.5.8 Postrzegaj, przetwarzaj, postępuj ostrożnie i zespołowo
- 17.5.9 Kształtowanie dobrych nawyków bezpieczeństwa
- 17.5.10 Pętla OODA
- 17.5.11 Model decydujący
- 17.5.12 Wykryj (problem)
- 17.5.13 Oszacowanie (potrzeba reakcji)
- 17.5.14 Wybierz (bieg działania)
- 17.5.15 Identyfikacja (rozwiązania)
- 17.5.16 Czy (niezbędne działania)
- 17.5.17 Oceń (efekt działania)
Zrozumienie procesu decyzyjnego zapewnia pilotowi podstawę do rozwijania umiejętności ADM i SRM. Podczas gdy niektóre sytuacje, takie jak awaria silnika, wymagają natychmiastowej reakcji pilota przy użyciu ustalonych procedur, zwykle podczas lotu jest czas na analizę wszelkich zmian, zebranie informacji i ocenę ryzyka przed podjęciem decyzji.
Zarządzanie ryzykiem i interwencja ryzyka to procesy decyzyjne mające na celu systematyczną identyfikację zagrożeń, ocenę stopnia ryzyka i określenie najlepszego sposobu działania. Procesy te obejmują identyfikację zagrożeń, a następnie ocenę zagrożeń, analizę kontroli, podejmowanie decyzji kontrolnych, wykorzystanie kontroli i monitorowanie wyników. Kilka modeli ustrukturyzowanych ram rozwiązywania problemów i podejmowania decyzji — 5P, 3P (z opieką i zespołem), OODA i modele DECYD – zapewnia pomoc w organizacji procesu decyzyjnego. Wszystkie te modele zostały zidentyfikowane jako pomocne dla pojedynczego pilota w organizowaniu krytycznych decyzji.
17.5.1 SRM i kontrola 5p #
SRM dotyczy tego, jak zbierać informacje, analizować je i podejmować decyzje.
W ADM nie ma jednej właściwej odpowiedzi; Oczekuje się raczej, że każdy pilot będzie analizował każdą sytuację w świetle poziomu doświadczenia, osobistych minimum oraz aktualnego poziomu gotowości fizycznej i psychicznej oraz podejmował własną decyzję. Jedna praktyczna aplikacja nazywa się „Pięć PS (5 PS)”. [Figure 17-7] 5 PS składa się z „planu, samolotu, pilota, pasażerów i programowania”. 5 ps służy do oceny bieżącej sytuacji pilotów w kluczowych punktach decyzyjnych podczas lotu – przedlotem, przed startem, co godzinę lub w połowie lotu, przed zjazdem i tuż przed ostatecznym poprawką podejścia (lub dla operacji VFR, tuż przed wejściem do wzorca ruchu).
Koncepcja 5P opiera się na pilocie, aby przyjąć „zaplanowany” przegląd krytycznych zmiennych w punktach lotu, w których decyzje są najprawdopodobniej skuteczne. Najłatwiejszym punktem do odwołania lotu z powodu złej pogody jest przed wyjściem pilota i pasażerów; Drugi najprostszy punkt jest tuż przed startem.
Trzecie miejsce do przeglądu 5 PS znajduje się w połowie lotu (jeśli lot jest dłuższy niż 2 godziny, kontrola 5p powinna być przeprowadzana co godzinę).
Ostatnie dwa punkty decyzyjne są tuż przed zejściem do obszaru terminala i tuż przed ostatecznym poprawką podejścia (lub, jeśli VFR, tuż przed wejściem we wzorzec ruchu).

17.5.2 Plan #
„Plan” można również nazwać misją lub zadaniem. Zawiera podstawowe elementy planowania biegowego: pogodę, trasę, paliwo, walutę publikacji itp. „Plan” powinien być kilkakrotnie przeglądany i aktualizowany w trakcie lotu. Opóźniony start z powodu konserwacji, szybko zmieniającej się pogody i krótkotrwałego TFR mogą radykalnie zmienić plan. Pogoda jest ogromną częścią każdego planu; Dodanie danych pogodowych z łączem danych daje pilotowi Awioniki prawdziwą przewagę w niesprzyjającej pogodzie, ale tylko wtedy, gdy pilot zostanie przeszkolony w zakresie pobierania i oceny pogody w czasie rzeczywistym bez poświęcania świadomości sytuacyjnej.
17.5.3 Samolot #
„Płaszczyzna” składa się ze zwykłego szeregu problemów mechanicznych i kosmetycznych, które może zidentyfikować każdy pilot samolotu, właściciel lub operator. Wraz z pojawieniem się zaawansowanej awioniki „Plane” rozszerzyło się o walutę bazy danych, status automatyzacji i awaryjne systemy tworzenia kopii zapasowych. Wiele napisano o locie IFR z jednym pilotem zarówno z autopilotem, jak i bez; Chociaż jest to osobista decyzja, niski IFR w samolocie nie wyposażonym w autopilot może zależeć od biegłości pilota, waluty i zmęczenia.
17.5.4 Pilot #
Latanie, zwłaszcza używane w transporcie biznesowym, może narazić pilota na loty na dużych wysokościach, duże odległości i wytrzymałość oraz trudniejszą pogodę. Tradycyjna lista kontrolna „Imsafe” to dobry początek.
Połączenie późnej nocy, zmęczenia pilota i efektów trwałego lotu powyżej 5000 stóp może sprawić, że piloci staną się mniej wnikliwi, mniej krytycznie pod względem informacji, mniej zdecydowani, bardziej zgodni i akceptujący. Proces 5p pomaga pilotowi rozpoznać sytuację fizjologiczną przed startem i kontynuuje aktualizację warunków osobistych w miarę postępu lotu.
17.5.5 Pasażerowie #
Jedną z kluczowych różnic między CRM i SRM jest sposób, w jaki pasażerowie wchodzą w interakcję z pilotem.
Pragnienie pasażerów, aby nawiązać połączenia lotnicze lub ważne spotkania biznesowe, z łatwością wchodzi w pętlę decyzyjną pilotów; Wykonane w zdrowy i otwarty sposób może być pozytywnym czynnikiem. Pilot zatrudniający SRM powinien zapewnić pasażerom zaangażowanie w podejmowanie decyzji oraz zadania i obowiązki, aby utrzymać ich zajęcie i zaangażowanie.
Piloci muszą również zrozumieć, że osoby niebędące pilotami mogą nie rozumieć poziomu ryzyka związanego z lotem. Jeśli na podstawie faktycznego opisu występujących zagrożeń pasażerowie zdecydują się na zakup biletu lotniczego lub wynajęcie samochodu, to na ogół podjęto dobrą decyzję. Ta dyskusja usuwa również wywoływaną przez pilota presję z pilota.
17.5.6 Programowanie #
Wyświetlacze instrumentów elektronicznych, GPS i autopilot zmniejszają obciążenie pilotów i zwiększają świadomość sytuacyjną pilota. Chociaż programowanie i działanie tych urządzeń jest dość proste, mają tendencję do przyciągania uwagi pilotów i utrzymywania go przez długi czas. Aby tego uniknąć, pilot powinien planować z wyprzedzeniem, kiedy i gdzie należy realizować programowanie podejść, zmiany trasy i gromadzenie informacji o lotnisku – a także w czasach, w których nie powinno. Ponieważ formaty nie są ustandaryzowane, samo przejście z sprzętu jednego producenta do innego powinno spowodować przerwę pilota i wymagać bardziej konserwatywnego planowania i decyzji. W ramach SRM i 5 PS nawet decyzja o braku zmian w obecnym planie jest podejmowana poprzez staranne rozważenie wszystkich obecnych czynników ryzyka.
17.5.7 Postrzegaj, przetwórz, wykonaj (3P) #
Model postrzegania, procesu, wykonania (3p) dla ADM oferuje proste, praktyczne i systematyczne podejście, które może być stosowane we wszystkich fazach lotu. Aby z niego skorzystać, pilot: dostrzega podany zestaw okoliczności lotu; proces poprzez ocenę ich wpływu na bezpieczeństwo lotów; i wykonać, wdrażając najlepszy sposób działania.
W pierwszym kroku celem jest rozwijanie świadomości sytuacyjnej poprzez postrzeganie zagrożeń — obecnych zdarzeń, obiektów lub okoliczności, które mogłyby przyczynić się do niepożądanego przyszłego zdarzenia — oraz systematycznej identyfikacji i wymieniania zagrożeń związanych ze wszystkimi aspektami lotu: pilotem, samolotem, środowiskiem i naciskami zewnętrznymi.
W drugim kroku celem jest przetworzenie tych informacji w celu ustalenia, czy zidentyfikowane zagrożenia stanowią ryzyko, jakim jest przyszłe skutki zagrożenia, które nie jest kontrolowane lub eliminowane; Stopień ryzyka można mierzyć pod względem narażenia, nasilenia i prawdopodobieństwa.
W trzecim kroku celem jest wykonanie poprzez podjęcie działań w celu wyeliminowania zagrożeń lub złagodzenia ryzyka, a następnie ciągłej oceny wyniku. Proces podejmowania decyzji to ciągła pętla postrzegania, przetwarzania i wykonywania.
17.5.8 Postrzegaj, przetwarzaj, postępuj ostrożnie i zespołowo #
Sześć etapów zarządzania ryzykiem można połączyć w łatwy do zapamiętania model 3P do praktycznego zarządzania ryzykiem: postrzeganie, przetwarzanie, wykonywanie z opieką i modelami zespołowymi. [Figures 17-8 and 17-9] Piloci mogą pomóc dostrzec zagrożenia, korzystając z listy kontrolnej Pave (pilot, samolot, środowisko i ciśnienia zewnętrzne). Mogą przetwarzać zagrożenia, korzystając z listy kontrolnej opieki (konsekwencje, alternatywy, rzeczywistość, czynniki zewnętrzne). Wreszcie, piloci mogą zarządzać ryzykiem, korzystając z listy wyboru zespołu (przekazywanie, eliminowanie, akceptowanie lub łagodzenie).


17.5.9 Kształtowanie dobrych nawyków bezpieczeństwa #
Chociaż model 3P jest podobny do innych metod, istnieją dwa dobre powody, aby go użyć. Po pierwsze, model 3P daje pilotom ustrukturyzowany, wydajny i systematyczny sposób identyfikacji zagrożeń, oceny ryzyka i wdrożenia skutecznej kontroli ryzyka. Po drugie, praktykowanie zarządzania ryzykiem musi być równie automatyczne w lataniu GA, jak podstawowe sterowanie statkami powietrznymi; Podobnie jak w przypadku innych umiejętności latania, nawyki myślenia dotyczące zarządzania ryzykiem najlepiej rozwijać poprzez powtarzanie i konsekwentne przestrzeganie określonych procedur.
17.5.10 Pętla OODA #
Pętla Ooda (obserwacja, orientacja, decyzja, działanie), opracowana przez pułkownika Johna Boyda, jest obecnie używana jako standardowy opis cykli decyzyjnych.
Pętla jest przeplatanym modelem decyzyjnym, który zapewnia natychmiastową informację zwrotną w całym procesie podejmowania decyzji. [Figure 17-10] Pierwszy węzeł, obserwuj, odzwierciedla potrzebę świadomości sytuacyjnej — pilot musi być świadomy tych rzeczy wokół niego, które mogą mieć wpływ na lot. Orient, drugi węzeł, skupia uwagę pilotów na jednym lub kilku rozbieżnościach w locie. Pilot następnie podejmuje decyzję, podejmując pozytywną decyzję o konkretnym działaniu, a następnie podejmuje decyzję.
Po zakończeniu pętli pilot ponownie znajduje się w pozycji Obserwacja, a ocena wynikowego działania jest dodawana do wcześniej postrzeganych aspektów lotu.

17.5.11 Model decydujący #
Korzystając z akronimu „Decide”, sześciostopniowy model DECYD to proces ciągłej pętli, który zapewnia pilotowi logiczny sposób podejmowania decyzji. [Figure 17-11] Decydować oznacza wykrywać, oszacować, wybrać sposób działania, zidentyfikować rozwiązania, wykonać niezbędne działania i ocenić skutki działań. (Jak na ilustracji, w jednym wypadku wielosilnikowy jazda kontrolna, pilot błędnie zidentyfikował, który silnik był symulowany jako uszkodzony i upieczony silnik; podjęcie działań bez przezorności może być tak samo niebezpieczne, jak w ogóle nie podejmować żadnych działań).

17.5.12 Wykryj (problem) #
Wykrywanie problemów jest pierwszym krokiem w procesie podejmowania decyzji. Zaczyna się od uznania, że nastąpiła zmiana lub że oczekiwana zmiana nie nastąpiła. Problem jest najpierw postrzegany przez zmysły, a następnie rozróżniany przez wgląd i doświadczenie. Jednym z krytycznych błędów popełnionych podczas procesu decyzyjnego jest nieprawidłowe wykrycie problemu.
17.5.13 Oszacowanie (potrzeba reakcji) #
W wielu przypadkach nadmierna reakcja i fiksacja wykluczają bezpieczny wynik. Na przykład, jeśli drzwi kabiny Mooneya nagle otworzyły się w locie w pogodny słoneczny dzień, postrzegane zagrożenie jest szybko oceniane jako niewielkie; Ale te same otwarte drzwi na wspinaczce IFR w IMC z turbulencjami i zmienionym prześwitem stają się wyższym czynnikiem ryzyka. Problem się nie zmienił, ale postrzeganie ryzyka, jakiego pilot przypisuje, zmienia się z powodu mnóstwa bieżących zadań i środowiska. Doświadczenie, dyscyplina, świadomość i wiedza wpływają na to, jak pilot ocenia problem.
17.5.14 Wybierz (bieg działania) #
Po zidentyfikowaniu problemu i oszacowaniu jego wpływu pilot musi określić pożądany wynik i wybrać sposób działania.
17.5.15 Identyfikacja (rozwiązania) #
Pilot opracowuje plan, który zaprowadzi go do celu. Czasami może być dostępny tylko jeden sposób działania. Ważne jest, aby pilot nie skupiał się na tym procesie z wyłączeniem podjęcia decyzji.
17.5.16 Czy (niezbędne działania) #
Po zidentyfikowaniu ścieżek do rozwiązania pilot wybiera najbardziej odpowiedni dla danej sytuacji i wykonuje ją.
17.5.17 Oceń (efekt działania) #
Wreszcie, po wdrożeniu rozwiązania, oceń decyzję, aby sprawdzić, czy jest poprawna. Jeśli podjęte działanie nie przyniesie pożądanych rezultatów, proces może wymagać powtórzenia.