Równik jest wyimaginowanym okręgiem w równej odległości od biegunów ziemi. Koła równoległe do równika (linie biegnące na wschód i zachód) są równoległymi szerokością geograficzną. Służą do pomiaru stopni szerokości geograficznej północy (n) lub południa (s) równika. Odległość kątowa od równika do bieguna wynosi jedną czwartą okręgu lub 90°. 48 stałych stanów Stanów Zjednoczonych znajduje się między 25° a 49° N szerokości geograficznej. Strzałki na rysunku 15-4 oznaczone jako „szerokość geograficzna” wskazują linie szerokości geograficznej.
Meridian o długości geograficznej są rysowane od bieguna północnego do bieguna południowego i są pod kątem prostym do równika. „Prime Meridian”, który przechodzi przez Greenwich w Anglii, jest używany jako linia zerowa, od której pomiary są wykonywane w stopniach na wschód (E) i na zachód (W) do 180°. 48 stałych stanów Stanów Zjednoczonych wynosi od 67° do 125° W długości geograficznej.
Dowolny konkretny punkt geograficzny może być zlokalizowany przez odniesienie do jego długości i szerokości geograficznej. Na przykład Waszyngton wynosi około 39° N szerokości geograficznej, 77° W długości geograficznej. Chicago wynosi około 42° N szerokości geograficznej, długość geograficzna 88° W. [Figure 15-4]

15.2.1 Strefy czasowe #
Meridian są również przydatne do wyznaczania stref czasowych. Dzień jest definiowany jako czas potrzebny do wykonania jednego pełnego obrotu o 360°. Ponieważ dzień jest podzielony na 24 godziny, Ziemia obraca się z prędkością 15° na godzinę. Południe to czas, kiedy słońce znajduje się bezpośrednio nad południkiem; Na zachód od tego południka jest poranek, na wschodzie jest popołudnie.
Standardową praktyką jest ustalenie strefy czasowej dla każdego 15° długości geograficznej. To oznacza różnicę dokładnie 1 godziny między każdą strefą. W Stanach Zjednoczonych istnieją cztery strefy czasowe: wschodnia (75°), centralna (90°), góra (105°) i Pacyfik (120°). [Figure 15-5] Kiedy Słońce znajduje się bezpośrednio nad 90. południkiem, nadchodzi czas centralny w południe; W tym samym czasie jest 13:00. Wschodni czas standardowy, godzina 11:00 czasu górskiego i 10 rano czasu pacyficznego. Gdy obowiązuje czas letni, zazwyczaj między drugą niedzielą marca a pierwszą niedzielą listopada, słońce znajduje się bezpośrednio nad 75. południkiem w południe, w centralnej godzinie dziennej.

Te różnice w strefach czasowych muszą być uwzględnione podczas długich lotów na wschód — zwłaszcza jeśli lot musi zostać ukończony przed zmrokiem. Pamiętaj, że godzina leci na wschód z jednej strefy czasowej do drugiej. Określ czas zachodu słońca w miejscu docelowym, konsultując się ze stacjami obsługi lotniczej (AFSS/FSS) lub National Weather Service (NWS) i weź to pod uwagę podczas planowania lotu w kierunku wschodnim.
W większości operacji lotniczych czas jest wyrażony jako zegar 24-godzinny. Na przykład: 9:00 jest wyrażona jako 0900, 13:00. jest 1300 i 22:00. jest 2200.
Ponieważ pilot może przekroczyć kilka stref czasowych podczas lotu, przyjęto standardowy system czasu. Nazywa się to uniwersalnym czasem skoordynowanym (UTC) i jest często określany jako czas Zulu. UTC to czas na linii 0° długości geograficznej, która przechodzi przez Greenwich w Anglii. Aby przejść na ten czas, pilot powinien dodać 5 godzin dla czasu wschodniego standardowego, 6 godzin dla centralnego, 7 godzin dla góry i 8 godzin dla Pacyfiku.
W przypadku czasu letniego należy odjąć 1 godzinę od obliczonych czasów.
15.2.2 Pomiar kierunku #
Używając meridianów, kierunek od jednego punktu do drugiego można mierzyć w stopniach, zgodnie z ruchem wskazówek zegara od prawdziwej północy. Aby wskazać kurs, który należy śledzić w locie, narysuj linię na wykresie od punktu wyjścia do miejsca przeznaczenia i zmierz kąt, jaki ta linia tworzy za pomocą południka. Kierunek jest wyrażony w stopniach, jak pokazuje róża kompasu na rysunku 15-6.

Ponieważ meridiany zbiegają się w kierunku biegunów, pomiar kursu powinien być wykonywany na południku w pobliżu połowy kursu, a nie w punkcie wyjścia. Kurs mierzony na wykresie jest znany jako prawdziwy kurs (TC). Jest to kierunek mierzony przez odniesienie do południka lub prawdziwej północy. Jest to kierunek zamierzonego lotu mierzony w stopniach zgodnie z ruchem wskazówek zegara od prawdziwej północy.
Jak pokazano na rysunku 15-7, kierunek od A do B byłby prawdziwym przebiegiem 065°, podczas gdy powrót (nazywany odwrotnością) byłby prawdziwym przebiegiem 245°.

Prawdziwy kurs (TH) to kierunek, w którym nos samolotu wskazuje podczas lotu, mierzony w stopniach zgodnie z ruchem wskazówek zegara od prawdziwej północy. Zwykle konieczne jest skierowanie samolotu w kierunku nieco innym od rzeczywistego kursu, aby zrównoważyć efekt wiatru. Na potrzeby tej dyskusji załóżmy, że istnieje warunek bez wiatru, pod którym nagłówek i kurs będą się pokrywać; Tak więc dla prawdziwego przebiegu 065° prawdziwy kurs wynosiłby 065°. Aby dokładnie użyć kompasu, należy jednak wprowadzić poprawki dotyczące zmienności magnetycznej i odchylenia kompasu.
15.2.3 Zmienność #
Zmienność to kąt między prawdziwą północą a północą magnetyczną. Wyraża się to jako zmienność wschodnia lub zmienność zachodnia w zależności od tego, czy północ magnetyczna (Mn) znajduje się na wschodzie czy na zachód od prawdziwej północy (TN).
Północny biegun magnetyczny znajduje się w pobliżu szerokości geograficznej 71° N, długości 96° W i znajduje się około 1300 mil od geograficznego lub prawdziwego bieguna północnego. [Figure 15-8] Gdyby ziemia była jednolicie namagnesowana, igła kompasu wskazywałaby na biegun magnetyczny.
W rzeczywistości Ziemia nie jest jednolicie namagnesowana. W Stanach Zjednoczonych igła zwykle wskazuje ogólny kierunek bieguna magnetycznego, ale może się różnić w niektórych lokalizacjach geograficznych o wiele stopni. Ilość i kierunek zmienności, które zmieniają się nieznacznie od czasu do czasu, są pokazane na większości wykresów lotniczych jako przełamane linie magenta zwane liniami izogonicznymi. Na zachodnim wybrzeżu igła kompasu wskazuje na wschód od True North; Na wschodnim wybrzeżu igła kompasu wskazuje na zachód od True North.
Zmienność stopnia zerowego istnieje na linii Agonic, gdzie magnetyczna północ i prawdziwa północ pokrywają się. Linia ta biegnie mniej więcej na zachód od Wielkich Jezior, na południe przez Wisconsin, Illinois, Zachodnie Tennessee i wzdłuż granicy Missisipi i Alabamy. [Figures 15-9 and 15-10]



Ponieważ kursy są mierzone w odniesieniu do południków geograficznych, które wskazują na prawdziwą północ, a kursy te są utrzymywane przez odniesienie do kompasu, który wskazuje wzdłuż południka magnetycznego w ogólnym kierunku północy magnetycznej, prawdziwy kierunek musi być zamieniony na kierunek magnetyczny dla celów lotu. Ta konwersja jest dokonywana przez dodanie lub odjęcie zmienności wskazanej przez najbliższą linię izogoniczną.
Jeśli zmienność jest pokazana jako „9° E”, oznacza to, że północ magnetyczna znajduje się 9° na wschód od prawdziwej północy. Jeśli ma być przeleciał prawdziwy kurs 360°, należy odjąć 9°, co skutkuje magnetycznym kursem 351°. Aby lecieć na wschód, przebiegałby kurs magnetyczny 081° (090° – 9°); latać na południe, 171° (180° – 9°); latać na zachód, 261° (270° – 9°). Pamiętaj, jeśli zmienność jest zachodnia, dodaj; Jeśli wschód, odejmij. Jedną z metod zapamiętywania, czy dodać lub odejmować zmienność, jest wyrażenie „Wschód jest najmniejszy (odejmuje), a zachód jest najlepszy (add)”.
15.2.4 Odchylenie #
Określenie kursu magnetycznego jest etapem pośrednim niezbędnym do uzyskania prawidłowego kursu kompasu do lotu. Aby określić kurs kompasu, należy dokonać korekty na odchylenie. Ze względu na wpływy magnetyczne w samolocie, takie jak obwody elektryczne, radio, światła, narzędzia, silnik i namagnesowane części metalowe, igła kompasu jest często odchylana od normalnego odczytu. To odchylenie jest odchyleniem. Odchylenie jest różne dla każdego samolotu i może się również różnić dla różnych kursów w tym samym samolocie. [Figure 15-11]
W celu zmniejszenia tego błędu można dokonać pewnej regulacji kompasu, zwaną kompensacją, ale pozostałą korektę musi zastosować pilot. Ponieważ siły magnetyczne w samolocie zmieniają się z powodu wstrząsów lądowania, wibracji, prac mechanicznych lub zmian w sprzęcie, pilot powinien od czasu do czasu sprawdzać odchylenie kompasu. Procedura używana do sprawdzania odchylenia nazywa się „kołysaniem kompasem”: samolot jest umieszczony na róży kompasu magnetycznego, wyrównany z magnetyczną północą i odstępami 30°, a odczyty zapisane na karcie odchylenia.

Karta odchylenia, podobna do rysunku 15-12, jest zamontowana w pobliżu kompasu, pokazująca dodawanie lub odejmowanie wymagane do skorygowania odchylenia w różnych nagłówkach, zwykle w odstępach 30°. W przypadku odczytów pośrednich pilot powinien interpolować mentalnie z wystarczającą dokładnością. Na przykład, jeśli pilot potrzebował korekty dla 195° i zauważył, że korekta dla 180° wynosi 0° i dla 210° na +2°, można założyć, że korekta dla 195° wynosiłaby +1°. Nagłówek magnetyczny, po skorygowaniu o odchylenie, jest znany jako kurs kompasu.
