Zejście awaryjne to manewr umożliwiający jak najszybsze odejście na niższą wysokość lub na ziemię w celu awaryjnego lądowania. [Figure 18-6] Potrzeba tego manewru może wynikać z niekontrolowanego pożaru, nagłej utraty ciśnienia w kabinie lub jakiejkolwiek innej sytuacji wymagającej natychmiastowego i szybkiego zniżania. Celem jest zejście z samolotu tak szybko i tak szybko, jak to możliwe, nie przekraczając żadnych ograniczeń konstrukcyjnych samolotu. Symulowane zjazdy awaryjne należy wykonać w zakręcie, aby sprawdzić, czy nie ma innego ruchu lotniczego poniżej i rozejrzeć się za możliwym miejscem do awaryjnego lądowania. Wezwanie radiowe ogłaszające zamiary zejścia może być odpowiednie, aby ostrzec inne statki powietrzne w okolicy. Podczas inicjowania zjazdu należy ustawić przechylenie około 30 do 45°, aby utrzymać dodatnie współczynniki obciążenia (siły G) w samolocie.

Szkolenie awaryjne powinno być wykonywane zgodnie z zaleceniami producenta, w tym konfiguracja i prędkość lotu. Z wyjątkiem sytuacji, gdy producent jest zabroniony przez producenta, moc powinna być zmniejszona do biegu jałowego, a sterowanie śmigłem (jeśli jest wyposażone) powinno być umieszczone w pozycji niskiego skoku (lub wysokich obrotów na minutę (obr./min)). Dzięki temu śmigło może działać jak hamulec aerodynamiczny, aby zapobiec nadmiernemu nagromadzeniu prędkości podczas zjazdu. Podwozie i klapy powinny być przedłużone zgodnie z zaleceniami producenta. Zapewnia to maksymalny opór, dzięki czemu zejście można wykonać tak szybko, jak to możliwe, bez nadmiernej prędkości. Pilot nie powinien pozwolić, aby prędkość lotu samolotu przekroczyła prędkość nigdy nie przekraczającą (VNE), maksymalną prędkość podwozia (VLE) lub maksymalną wydłużoną prędkość klap (VFE), stosownie do tego. W przypadku pożaru silnika, zejście z dużą prędkością może zdmuchnąć ogień. Jednak osłabienie konstrukcji samolotu jest głównym problemem, a zejście przy niskiej prędkości lotu spowodowałoby mniejsze obciążenie samolotu. Jeśli zjazd jest prowadzony w turbulentnych warunkach, pilot musi również przestrzegać ograniczeń prędkości manewrowania projektowego (VA). Zejście powinno być wykonane z maksymalną dopuszczalną prędkością lotu zgodną z zastosowaną procedurą. Zapewnia to zwiększony opór i wysoką szybkość opadania. Powrót do zdrowia po zejściu awaryjnym powinien być zainicjowany na wystarczająco dużej wysokości, aby zapewnić bezpieczne powrót do poziomu lotu poziomego lub lądowanie zapobiegawcze.

Kiedy zejście zostanie ustalone i ustabilizowane podczas treningu i praktyki, zejście należy zakończyć. W samolotach z silnikami tłokowymi należy unikać długotrwałej praktyki opadania awaryjnego, aby zapobiec nadmiernemu chłodzeniu cylindrów silnika.