Ta sekcja zawiera informacje na temat technik lądowania awaryjnego w małych samolotach ze stałymi skrzydłami. Przedstawione wytyczne odnoszą się do bardziej niekorzystnych warunków terenowych, dla których nie jest możliwe szkolenie praktyczne. Celem jest zaszczepienie pilotowi wiedzy, że prawie każdy teren można uznać za „odpowiedni” do lądowania awaryjnego, jeśli pilot wie, jak wykorzystać konstrukcję samolotu do samoobrony i ochrony pasażerów.

Rodzaje lądowań awaryjnych #

Różne rodzaje lądowań awaryjnych są definiowane w następujący sposób:

• Wymuszone lądowanie — natychmiastowe lądowanie na lotnisku lub poza nim, co wymaga niemożności kontynuowania dalszego lotu. Typowym przykładem jest samolot wymuszony przez awarię silnika.
• Lądowanie zapobiegawcze — lądowanie z premedytacją na lotnisku lub poza nim, gdy możliwy jest dalszy lot, ale niewskazane. Przykłady warunków, które mogą wymagać zapobiegawczego lądowania, to pogarszająca się pogoda, utrata, brak paliwa i stopniowe problemy z silnikiem.
• Rzucanie — wymuszone lub zapobiegawcze lądowanie na wodzie.

Ogólnie rzecz biorąc, zapobiegawcze lądowanie jest mniej niebezpieczne niż lądowanie przymusowe, ponieważ pilot ma więcej czasu na wybór terenu i planowanie podejścia. Ponadto pilot może użyć mocy, aby zrekompensować błędy w ocenie lub technice. Pilot powinien mieć świadomość, że zbyt wiele sytuacji wymagających zapobiegawczego lądowania może przekształcić się w natychmiastowe przymusowe lądowanie, gdy pilot używa myślenia życzeniowego zamiast rozumu, zwłaszcza w przypadku samookaleczenia. Pilot bez instrumentu z oceną instrumentów uwięziony przez pogodę lub pilot stojący w obliczu nieuchronnego wyczerpania paliwa, który nie zastanawia się nad wykonalnością zapobiegawczego lądowania, akceptuje niezwykle niebezpieczną alternatywę.

Zagrożenia psychologiczne #

Istnieje kilka czynników, które mogą zakłócać zdolność pilota do szybkiego i właściwego działania w obliczu sytuacji awaryjnej. Niektóre z tych czynników są wymienione poniżej.

• Niechęć do zaakceptowania sytuacji awaryjnej — pilot, który pozwala umysłowi na sparaliżowanie na myśl, że samolot znajdzie się na ziemi w bardzo krótkim czasie, niezależnie od działań pilota lub nadziei pilota, jest poważnie upośledzony w rozwiązywaniu sytuacji awaryjnej. Nieświadome pragnienie opóźnienia przerażającego momentu może prowadzić do takich błędów, jak: nieopuszczanie nosa w celu utrzymania prędkości lotu, opóźnienie w wyborze najbardziej odpowiedniego obszaru lądowania w zasięgu ręki i niezdecydowanie w ogóle. Desperackie próby naprawienia wszystkiego, co poszło nie tak kosztem kontroli samolotu, należą do tej samej kategorii.
• Nadmierna troska o zranienie — strach jest istotną częścią mechanizmu samozachowania. Jednak gdy strach prowadzi do paniki, zapraszamy do tego, czego najbardziej chcemy uniknąć. Zapisy przetrwania faworyzują pilotów, którzy zachowują spokój i wiedzą, jak zastosować ogólne koncepcje i procedury, które zostały opracowane przez lata. Sukces awaryjnego lądowania jest w równym stopniu kwestią umysłu, co umiejętności.
• Pragnienie uratowania samolotu — pilot, który został uwarunkowany podczas treningu, aby oczekiwać, że znajdzie stosunkowo bezpieczny obszar lądowania, za każdym razem, gdy instruktor lotu zamknął przepustnicę w celu symulowanego przymusowego lądowania, może zignorować wszystkie podstawowe zasady lotnictwa, aby uniknąć przyziemienia w terenie, w którym nie można uniknąć uszkodzenia samolotu. Typowe konsekwencje to: wykonanie zwrotu o 180° z powrotem na pas startowy, gdy dostępna wysokość jest niewystarczająca; rozciąganie poślizgu bez względu na minimalną prędkość sterowania w celu osiągnięcia bardziej atrakcyjnego pola; oraz zaakceptowanie podejścia i sytuacji przyziemienia, które nie pozostawiają marginesu dla błędu. Na chęć ratowania samolotu, niezależnie od ryzyka, mogą mieć wpływ dwa inne czynniki: udział finansowy pilota w samolocie oraz pewność, że nieuszkodzony samolot nie oznacza żadnych uszkodzeń cielesnych. Czasami jednak pilot powinien być bardziej zainteresowany poświęceniem samolotu, aby pasażerowie mogli bezpiecznie od niego odejść.