Samoloty mogą mieć zainstalowane systemy, które zapewniają alternatywy w pewnych sytuacjach awaryjnych. Na przykład systemy spadochronowe balistyczne, jeśli są zainstalowane, mogą być rozmieszczone w sytuacji awaryjnej, co pozwala samolotowi opadać wystarczająco wolno w kierunku ziemi, tak że pasażerowie zwykle przeżywają powstałe uderzenie z niewielkimi obrażeniami lub bez obrażeń. Samoloty mogą również mieć awaryjny system Autoland (EAL), który może przejąć kontrolę nad statkiem powietrznym, gdy jest to konieczne dla bezpiecznego wyniku.

Spadochrony balistyczne #

Wdrożenie samolotowego systemu spadochronowego balistycznego powoduje utratę płatowca, ale wdrożenie takich systemów w akceptowalnym reżimie lotu zapobiega obrażeniom i ratuje życie. Piloci muszą zrozumieć i postępować zgodnie z procedurami uzbrajania i rozbrajania tych systemów przed i po locie oraz zrozumieć warunki, w jakich system byłby wdrażany. Na przykład kwalifikowałaby się katastrofalna utrata kontroli z powodu kolizji lub awarii mechanicznej, faktyczna utrata kontroli lub ubezwłasnowolnienie pilota. Piloci powinni powiadomić pasażerów o dostępie do dowolnego mechanizmu rozmieszczenia dotyczącego warunków bezpiecznego rozmieszczenia. Ogólnie rzecz biorąc, pasażer rozmieściłby system tylko wtedy, gdy pilot był ubezwłasnowolniony. Pilot powinien również przynajmniej poinformować pasażerów o podstawowej sekwencji kroków do rozmieszczenia. Piloci powinni przestudiować informacje dostarczone przez producentów i dostawców tych systemów oraz postępować zgodnie z zaleceniami.

Konstrukcja systemu może zawierać elementy samolotu zaprojektowane tak, aby pochłaniać siły uderzenia pionowego. Konstrukcja podwozia i siedzeń maksymalizuje ochronę pasażerów i wydłuża czas, w którym siły uderzenia są pochłaniane. Na ziemi pojawiają się zagrożenia związane z rozmieszczonym spadochronem i wpływem wiatrów powierzchniowych, a pasażerowie powinni znać procedury ewakuacji.

Autoland #

Jeśli EAL wyczuje nieregularne latanie, stabilizuje samolot i sprawdza reakcję pilota. Bez dalszego wkładu EAL inicjuje zejście awaryjne. Bez reakcji pilota po nagłym zejściu, EAL inicjuje proces automatycznego lądowania. System pozwala również na ręczną aktywację pilota lub pasażera.

Po aktywacji system EAL nadaje zautomatyzowane audycje radiowe na ostatniej wybranej częstotliwości statku powietrznego i na straży (121,5 MHz), aby ostrzec kontrolerów lub pilotów w obszarze zbliżającego się przybycia samolotu EAL na wybrany pas startowy. System wielokrotnie przesyła znak wywoławczy i zamiar przekierowania na konkretne lotnisko i pas startowy za pomocą rozpoznawalnego, nieludzkiego głosu. Dodatkowo EAL ustawia transponder na Squawk 7700, aby wskazać awaryjne. Po początkowej transmisji system zatrzymuje się na 25 sekund, aby umożliwić kontrolę ruchu lotniczego (ATC) na komunikację z potencjalnym sprzecznym ruchem. Gdy samolot EAL znajduje się w promieniu 12 mil od wybranego pasa startowego i na lub poniżej 12 000 stóp msl, nadaje on na częstotliwości wieży lub wspólnej częstotliwości doradczej ruchu (CTAF) i nadal nadaje swoją pozycję za pośrednictwem ADS-B. Ogłasza swój znak wywoławczy „Ubezwzięcie pilota”, jego pozycja w stosunku do lotniska docelowego, podaje identyfikator lotniska i lotniska oraz czas na lądowanie na określonym pasie startowym na tym lotnisku. System emituje podobną transmisję „jedna minutę” przed lądowaniem.

System EAL wybiera odpowiednie lotnisko do lądowania na podstawie kilku czynników. Czynniki te obejmują pogodę, wiatr, długość pasa startowego i status lotniska z górką/niezłomowaną. EAL bierze pod uwagę tylko lotniska z podejściem nawigacji obszarowej (RNAV) lub Global Positioning System (GPS), wybiera lotniska z wieżami zamiast lotnisk bez towera, jeśli to możliwe, i wykorzystuje wymagania dotyczące drogi startowej, które zależą od typu samolotu. Systemy EAL wykorzystują również bazy danych przeszkód i terenu. Jeśli system traci zasięg GPS, samolot kontynuuje lot na wprost bez próby lądowania do czasu wznowienia zasięgu GPS.

Obecnie możliwości systemu EAL nie obejmują wykrywania i unikania innych statków powietrznych; otrzymywanie lub reagowanie na instrukcje ATC lub zawiadomienia dla lotników (NOTAMS); Unikanie obszarów operacji wojskowych (MOAS), specjalnego wykorzystania przestrzeni powietrznej (SUA), obszarów o ograniczonym dostępie lub ograniczeń czasowych lotów (TFR); lub włączenie świateł samolotu.