Kilka grup odegrało kluczową rolę w rozwoju i sukcesie koncepcji LSA. Obejmowały one Federalną Administrację Lotnictwa (FAA), Stowarzyszenie Producentów Lekkich Samolotów, Amerykańskie Towarzystwo Testowania i Materiałów (ASTM) International oraz niezliczone osoby, które promowały tę koncepcję od wczesnych lat 90. XX wieku. W 2004 roku FAA wydała zasadę, która stworzyła klasyfikację sportową dla samolotów, żyrolotów, lżejszy od powietrza, kontroli przesunięcia ciężaru, szybowca i spadochronu z napędem.
kontrola zmiany biegów, e) szybowiec i f) spadochron z napędem.
Podstawowa koncepcja LSA jest zbudowana wokół zdefiniowanego zestawu standardów znajdujących się w 14 CFR część 1, sekcja 1.1:
- Zasilany (jeśli zasilany) przez pojedynczy silnik tłokowy.
- Naprawiono podwozie (z wyjątkiem hydroplanów i szybowców).
- Fixed pitch or ground adjustable propeller.
- Maksymalna waga startu 1320 funtów za samolot lądowy, 1430 za hydroplan.
- Maksymalnie dwóch pasażerów.
- Kabina bezciśnieniowa.
- Maksymalna prędkość lotu poziomego przy maksymalnej mocy ciągłej 120 węzłów skalibrowana prędkość lotu
(kas).
- Maksymalna prędkość przeciągnięcia 45 węzłów. [Rysunek 17-2]
Kategoria LSA obejmuje oznaczenia standardowe, specjalne i eksperymentalne. Niektóre standardowe statki powietrzne z certyfikatem zdatności do lotu (tj. Piper J-2 lub J-3) mogą spełniać tytuł 14 Kodeksu Rozporządzenia Federalnego (14 CFR) Część 1, Sekcja 1 Definicja LSA. Samoloty z certyfikatem typu, które nadal spełniają definicję LSA z sekcji 1.1, może być wykonywany przez pilota posiadającego certyfikat pilota sportowego z odpowiednim zatwierdzeniem dla statku powietrznego (14 CFR część 61, sekcja 61.315(a)). Certyfikat Sport Pilot został omówiony w dalszej części tego rozdziału. Samoloty, które są specjalnie wyprodukowane na rynek LSA, są zawarte w oznaczeniach specjalnych (S-LSA) lub eksperymentalnych (E-LSA). Zatwierdzony S-LSA jest produkowany w stanie gotowym do lotu, a E-LSA to samolot lub samolot zbudowany w planach oparty na zatwierdzonym modelu S-LSA.
Należy zauważyć, że S-LSA lub E-LSA nie są certyfikowane przez FAA i nie muszą spełniać żadnych wymagań zdatności do lotu 14 CFR Część 23. Zamiast tego, S-LSA i E-LSA są zaprojektowane i wykonane zgodnie z Komitet ASTM F-37 Standardy konsensusu branżowego. W związku z tym projekty LSA nie podlegają kontroli, wymaganiom i testowaniu standardowej certyfikacji zdatności do lotu FAA. Standardy konsensusu branżowego mają być mniej kosztowne i mniej restrykcyjne niż wymagania certyfikacyjne 14 CFR część 23, w wyniku czego producenci LSA mają większą swobodę ze swoimi projektami. Standardy konsensusu ASTM Industry zostały zaakceptowane przez FAA w 2005 r., która po raz pierwszy ustanowiła zaakceptowane przez FAA standardy projektowania i produkcji samolotów.
ASTM Industry Consensus Standards dla LSA obejmuje następujące obszary:
- Projekt i wydajność
- Wymagany sprzęt
- Zapewnienie jakości
- Testy akceptacji produkcji
- Instrukcja obsługi statku powietrznego
- Procedury konserwacji i kontroli
- Identyfikacja i rejestrowanie głównych napraw i poważnych zmian
- Ciągła zdatność do lotu
- Instrukcja montażu producenta (E-LSA Aircraft)
Wykorzystując standardy konsensusu ASTM Industry, producent LSA może zaprojektować i wyprodukować swoje statki powietrzne oraz ocenić jego zgodność ze standardami konsensusu. Producent następnie, poprzez usługi ewaluacyjne oferowane przez wyznaczonego przedstawiciela zdatności do lotu, kończy proces, przesyłając wymagane dokumenty do FAA. Po zatwierdzeniu producent LSA może sprzedawać gotowe do lotu samoloty S-LSA.
