Federalna Administracja Lotnictwa (FAA) jest upoważniona przez Kongres USA do promowania bezpieczeństwa lotniczego poprzez przepisywanie standardów bezpieczeństwa dla lotnictwa cywilnego. Ustanowiono normy dotyczące certyfikacji lotników i statków powietrznych, a także określają zasady działania. Odbywa się to poprzez Kodeks Przepisów Federalnych (CFR), dawniej zwany Federalnym Przepisami Lotniczymi (FAR). Tytuł 14 CFR (14 CFR) nosi tytuł Aeronautyka i przestrzeń z rozdziałem 1 poświęconym FAA. Podrozdziały są podzielone według kategorii z ponumerowanymi częściami z szczegółowymi informacjami. [Rysunek 1-3] Dla ułatwienia odniesienia, a ponieważ części są liczbowe, używany jest skrócony wzór 14 CFR część ___ (np. 14 CFR część 91).

Niniejsze wytyczne nie są same w sobie prawnie wiążące i nie będą powoływane przez FAA jako odrębną podstawę do akcji egzekucyjnej afirmatywnej lub innej kary administracyjnej. Zgodność z wytycznymi jest wyłącznie dobrowolna, a niezgodność nie wpłynie na prawa i obowiązki wynikające z istniejących statutów i przepisów.

Podczas gdy różne podrozdziały i części 14 CFR dostarczają ogólnych do szczegółowych wytycznych dotyczących operacji lotniczych w USA, temat certyfikacji statków powietrznych i zdatności do lotu jest rozpowszechniany w kilku połączonych ze sobą częściach 14 CFR.

• 14 CFR Część 21 określa wymagania proceduralne dotyczące wydawania świadectw zdatności do lotu i zezwolenia na zdatność do lotu dla części statków powietrznych i samolotów. Standardowy certyfikat zdatności do lotu, formularz FAA 8100-2 [Rysunek 1-4], musi być wyświetlany w statku powietrznym zgodnie z 14 CFR część 91, sekcja 91.203(b). Wydawany jest dla typu statku powietrznego certyfikowany w kategorii normalnej, użytkowej, akrobatycznej, dojeżdżającej do pracy lub transportu oraz dla załogowych balonów wolnych. Standardowy certyfikat zdatności do lotu pozostaje ważny, dopóki statek powietrzny spełnia zatwierdzony projekt typu, jest w stanie dla bezpiecznej eksploatacji i konserwacji, a konserwacja zapobiegawcza i zmiany są przeprowadzane zgodnie z 14 częściami CFR 21, 43 i 91.
• 14 CFR Część 39 jest uprawnieniem FAA do wydawania dyrektyw zdatności do lotu (ADS), gdy w produkcie, statku powietrznym lub części jest niebezpieczny stan, a warunek prawdopodobnie istnieje lub rozwinie się w innych produktach tego samego typu.
• 14 CFR Część 43 określa zasady dotyczące konserwacji, konserwacji zapobiegawczej, przebudowy i przebudowy każdego statku powietrznego posiadającego certyfikat zdatności do lotu w USA. Dotyczy to również płatowca, silników lotniczych, śmigieł, urządzeń i części składowych takich samolotów.
• 14 CFR Część 45 określa wymagania dotyczące identyfikacji statków powietrznych, silników, śmigieł, niektórych części zamiennych i modyfikacji oraz oznaczenia narodowości i rejestracji wymaganych na zarejestrowanych w USA samolotach.
• 14 CFR Część 91 przedstawia certyfikaty statków powietrznych i wymagania sprzętowe dotyczące eksploatacji statków powietrznych w

Przestrzeń powietrzna USA. Określa również zasady dotyczące konserwacji, konserwacji zapobiegawczej i zmian. W 14 CFR Część 91 znajduje się również wymóg prowadzenia ewidencji konserwacji, konserwacji zapobiegawczej i zmian, a także rejestrów 100-godzinnych, rocznych, progresywnych i innych wymaganych lub zatwierdzonych inspekcji.

Podczas gdy 14 CFR część 91, sekcja 91.205 określa minimalny sprzęt wymagany do lotu, Podręcznik obsługi samolotu/Pilota (AFM/POH) w Podręczniku obsługi samolotu (AFM/POH) wymienia sprzęt wymagany do zdatności do lotu samolotu. Lista sprzętu znaleziona w AFM/POH jest opracowywana podczas procesu certyfikacji samolotu. Ta lista identyfikuje te elementy, które są wymagane do zdatności do lotu, wyposażenie opcjonalne zainstalowane oprócz wymaganego sprzętu oraz wszelkie dodatkowe przedmioty lub urządzenia.

Rysunek 1-5 przedstawia przykład niektórych wymaganych urządzeń, standardowego lub uzupełniającego (nie jest wymagane, ale powszechnie spotykane w samolocie) oraz opcjonalnego wyposażenia samolotu. Lista urządzeń, pierwotnie wydana przez producenta, jest utrzymywana przez arkusz danych certyfikatu typu (TCDS). Samolot i jego zainstalowane elementy i części muszą być zgodne z oryginalnym certyfikatem typu lub zatwierdzonymi zmienionymi warunkami, aby spełnić definicję zdatności do lotu zgodnie z 14 CFR Część 3.5.

Wymagania certyfikacyjne dla pilotów, wymagania dotyczące świadectwa lekarskiego i zasady działania znajdują się w następujących częściach:

• 14 CFR Część 61 dotyczy certyfikacji pilotów, instruktorów lotu i instruktorów naziemnych. Określa kwalifikowalność, wiedzę lotniczą, szkolenie biegłości w locie i wymagania testowe dla każdego wydanego typu certyfikatu pilotażowego.
• 14 CFR Część 67 określa standardy medyczne i procedury certyfikacji dotyczące wydawania zaświadczeń lekarskich dla lotników i pozostawania uprawnionymi do otrzymania zaświadczenia lekarskiego.
• 14 CFR Część 68 zawiera wymagania dotyczące obsługi niektórych małych statków powietrznych bez zaświadczenia lekarskiego.
• 14 CFR Część 91 zawiera ogólne zasady eksploatacji i lotu. Sekcja ma szeroki zakres i zawiera ogólne wytyczne w zakresie ogólnych zasad lotów, wizualnych zasad lotu (VFR), zasad lotu przyrządów (IFR) oraz jak wcześniej omówiono konserwację statków powietrznych oraz konserwację i zmiany zapobiegawcze.

Obsługa standardów lotów #

FAA’s Flight Standards Service (FS) wyznacza standardy lotnicze dla lotników i operacji lotniczych w Stanach Zjednoczonych oraz dla amerykańskich lotników i samolotów na całym świecie. Standardy lotów są podzielone na cztery biura funkcjonalne: Urząd Standardów Bezpieczeństwa, Zapewnienie Bezpieczeństwa Przewoźnika Lotniczego, Ogólne Zapewnienie Bezpieczeństwa Lotnictwa i Podstawowe Biznesu.

Podstawowym interfejsem między FS a General Aviation Community / General Active jest Biuro Lokalnych Standardów Lotów (FSDO). FSDO są odpowiedzialne za certyfikację i nadzór niektórych przewoźników lotniczych, operatorów lotniczych, szkół lotniczych/centrów szkoleniowych, lotników (pilotów, instruktorów lotu, mechaników i innych posiadaczy certyfikatów). Inspektorzy FSDO prowadzą również dochodzenie w sprawie wypadków lotnictwa ogólnego na wniosek lub we współpracy z Krajową Radą Bezpieczeństwa Transportu.

Każdy FSDO jest obsługiwany przez inspektorów bezpieczeństwa lotniczego (ASIS), których specjalnością są operacje, konserwacja i awionika. General Aviation ASIS to wysoko wykwalifikowani i doświadczeni lotnicy. Po przyjęciu na to stanowisko inspektor zadowalająco ukończy szkolenie indoktrynacyjne prowadzone w Akademii FAA. Szkolenie indoktrynacyjne dla inspektora operacji lotnictwa ogólnego, które jest zorientowane na zadania wykonywane przez ASI w ogólnym środowisku lotniczym, obejmuje szkolenie w klasie i loty w zakresie działań związanych z certyfikacją pilotażu. Następnie inspektor będzie regularnie przeprowadzał szkolenia powtarzające się. Między innymi ASI jest odpowiedzialna za przeprowadzanie praktycznych testów FAA dla certyfikatów pilota i instruktora lotniczego oraz powiązanych ocen. Pytania dotyczące certyfikacji pilotów i/lub próśb o inne informacje lub usługi lotnicze należy kierować do FSDO. Określone lokalizacje FSDO i numery telefonów można znaleźć na stronie www.faa.gov.